Het duurt even voor mijn woorden worden opgezogen in de duizenden kilometers glasvezelkabels die mijn internet verbinding vormen. Databytes schikken zich op mijn computerscherm tot woorden, beelden en gedachten. Maar mijn handen blijven bezig op het toetsenbord, ze bewegen zich als die van een concertpianiste over de rammelende plastic toetsen en vlechten melodieën die alleen ik kan horen.
Ik heb altijd gedacht dat de oprechtheid van iemand makkelijk te bespeuren was, een lijn met donkere inkt op wit papier. Nu vraag ik me dat af. Misschien ligt de waarheid achter wie we zijn wel verborgen in die grijstinten waar iedereen het over heeft.
Heel vroeger, in mijn jeugd en de latere jaren die daarop volgden, stond je in contact met je medemens door elkaar een brief of kaart te sturen, of je kwam gewoon bij iemand aan de deur of belde met je vaste PTT telefoon gewoon naar iemand anders.
Reageren op een advertentie ging ook nog gewoon per post. Je stuurde een reactie naar een briefnummer, en hoopte dan maar dat je respons kreeg en dat de deal bezegeld kon worden. Vervolgens ging je naar het postkantoor of naar je bank, gaf daar een overschrijvingskaart af, en na enkele dagen kreeg de ontvanger per post een afschrift van de bank, dat iemand geld had overgemaakt.
Tegenwoordig sturen we bijna geen kaarten of handgeschreven brieven meer. We sturen een sms'je als iemand jarig is, als we met iemand willen praten, gaan we chatten. Als we iets willen verkopen, plaatsen we een advertentie op internet, maken het geld over via internet, en hopen dan maar dat alles een goede afloop krijgt.
Anoniem op internet vertoeven is haast onmogelijk. Bijna iedereen en ook alles wat we doen op internet, is bijna traceerbaar, een
ip adres, een emailadres, een huisadres, een telefoonnummer etc.
Ons hele leven staat op internet.
Of ik daar blij mee ben ? Soms wel, soms niet.
Een reputatie wordt vaak verkregen zonder verdienste en verloren zonder schuld.
Gisteren kwam TNT en deponeerde de post op mijn deurmat.
Ik zag een gele envelop liggen, in twee verschillende handschriften.
De aanhef was: Aan ........ (mijn voornaam, weliswaar verkeerd geschreven)
Eronder stond het adres van mij, dit was het handschrift van mijn moeder.
Op de achterkant van de envelop stonden 3 kruisjes.
Ik was reuze benieuwd wat de inhoud van deze envelop was, want mijn moeder stuurt geen kaarten of brieven naar mij.
Eenmaal de envelop geopend, kwam er een kaart tevoorschijn met als titel:
Word je nog steeds nagefloten ?
In de kaart zelf stond gedrukt : Je ziet er ook nog fantastich uit voor je leeftijd !
En een voor mij onbekend handschrift stond er een boodschap voor mij:
Misschien raar na zo een lange tijd.
Ik heb je nog steeds in me hoofd.
Zou graag een keer willen afspreken met je.
Kus en Knuffels.
R....daarnaast een hartje getekend met het woord love erin.............
Ik vind het verbazingwekkend dat ik kennelijk al meer dan 18 jaar nog steeds in iemands hoofd rondspook. 18 jaar geleden ben ik namelijk in het huwelijksbootje gestapt, en het bootje vaart nog steeds. Uit deze twee liefdes zijn 3 levens geboren.
Speurwerk levert op dat ik niet weet wie R is.
Speurwerk levert op dat deze persoon de kaart bij mijn moeder in de brievenbus heeft gegooid (adres waar ik ook geboren ben).
Speurwerk levert op dat mijn moeder deze kaart heeft voorzien van een postzegel en heeft doorgestuurd naar mijn huis.
Tja, de voor en nadelen van internet tegenover een ouderwetse brief of kaart moge nu duidelijk zijn.
Ik wil best wel afspreken hoor, met degene die mij maar niet kan vergeten. Neem ik gezellig mijn echtgenoot en kinderen mee. Echter ik wil dan toch wel weten waar ik R kan bereiken.......
Home
Pagina's: 1
De voor en nadelen van internet (Gelezen 1748 maal)
